استراحت مطلق در بارداری (Bed Rest) به‌طور معمول برای هیچ گروهی از زنان باردار به‌صورت روتین توصیه نمی‌شود. حتی در بارداری‌های پرخطر، محدودیت فعالیت باید بر اساس شرایط بالینی مادر و جنین و با نظر متخصص زنان تعیین شود.

نکته مهم این است که بین استراحت مطلق، محدودیت فعالیت و کاهش فعالیت بدنی تفاوت وجود دارد. استراحت مطلق طولانی‌مدت می‌تواند خطر ترومبوآمبولی وریدی، کاهش توده عضلانی، تحلیل استخوان، اختلالات متابولیک و مشکلات روان‌شناختی را افزایش دهد.

در چه شرایطی ممکن است محدودیت فعالیت لازم باشد؟

در برخی شرایط، متخصص زنان ممکن است بر اساس شدت بیماری، محدودیت فعالیت موقت یا بستری را توصیه کند:

1. خونریزی واژینال در بارداری: به‌ویژه خونریزی قابل‌توجه یا عودکننده در سه‌ماهه دوم و سوم.

2. جفت سرراهی: خصوصاً در صورت خونریزی فعال؛ گاهی محدودیت فعالیت یا بستری لازم می‌شود.

3. نارسایی دهانه رحم: به‌ویژه در صورت تغییرات شدید سرویکس یا اتساع آن.

4. پارگی زودرس کیسه آب (PPROM): نیازمند ارزیابی و مراقبت بیمارستانی یا تحت نظارت متخصص است.

5. زایمان زودرس تهدیدشده: در صورت انقباضات منظم و تغییرات دهانه رحم، ارزیابی فوری ضروری است.

6. پره‌اکلامپسی شدید: ممکن است بستری و محدودیت فعالیت متناسب با وضعیت مادر لازم باشد.

7. بیماری قلبی شدید مادر: در صورت ناپایداری همودینامیک یا نارسایی قلبی، فعالیت باید متناسب با شرایط بیمار تنظیم شود.

اما یک نکته علمی بسیار مهم: حتی در مواردی مانند کوتاهی سرویکس، دوقلویی، محدودیت رشد جنین، فشارخون بارداری و سابقه زایمان زودرس، شواهد از تجویز روتین استراحت مطلق حمایت نمی‌کنند.